Wszystkie utwory

Każdy utwór otwiera się w Musicanyya: posłuchaj go, ćwicz we własnym tempie i zagraj w całości, za darmo, w przeglądarce.

Podstawowy

Amazing Grace (opracowanie dla początkujących) Tradycyjna (amerykańska melodia hymnu „New Britain”)
Znana pentatoniczna melodia z przedtaktem na jedną miarę, w półnutach, ćwierćnutach i kilku ósemkach, na tle jednego trzymanego dźwięku basu w każdym takcie – spokojne czytanie na dwie ręce w wolnym tempie.
Kołysanka (opracowanie dla początkujących) Johannes Brahms (Wiegenlied op. 49 nr 4)
Kołysanka Brahmsa w metrum 3/4: melodia w prawej ręce, od dwóch ósemek na końcu pierwszego taktu, na tle lewej ręki, która trzyma akordy C, F i G, a niektóre rozkłada na wznoszące się arpeggio, po jednym dźwięku na miarę.
Walc op. 39 nr 15 (temat, opracowanie dla początkujących) Johannes Brahms (Walc As-dur op. 39 nr 15)
Najbardziej znany walc Brahmsa w metrum 3/4: łagodna melodia na tle akordów G, C i D w lewej ręce, w większości trzymanych, przy czym cztery z nich są rozłożone na wznoszące się arpeggio.
Greensleeves (opracowanie dla początkujących) Tradycyjna (angielska, XVI wiek)
Znana melodia w tonacji molowej, w ćwierćnutach i ósemkach, na tle jednego trzymanego dźwięku basu w każdym takcie – czytanie dwóch pięciolinii naraz w spokojnym tempie.
W grocie Króla Gór (temat, opracowanie dla początkujących) Edvard Grieg (Suita „Peer Gynt” nr 1 op. 46 nr 4)
Skradający się temat Griega w tonacji a-moll: równe ósemki na tle trzymanych akordów a-moll i E-dur.
Jingle Bells (refren, opracowanie dla początkujących) James Lord Pierpont
Bardzo znana melodia, głównie z powtarzanych dźwięków i ruchów o sekundę, w ćwierćnutach i półnutach, na tle jednego trzymanego dźwięku basu w każdym takcie, w żwawym tempie.
Mary Had a Little Lamb (opracowanie dla początkujących) Tradycyjna (amerykańska, XIX wiek)
Bardzo znana melodia z trzech, czterech dźwięków, która nie wychodzi poza pozycję pięciopalcową, na tle jednego trzymanego dźwięku basu w każdym takcie – łatwy pierwszy utwór w stałej pozycji ręki.
Menuet G-dur (pierwsza część, opracowanie dla początkujących) Christian Petzold (autorstwo przypisywane; „Notatnik Anny Magdaleny Bach”, BWV Anh. 114)
Pierwsza część Menueta G-dur z „Notatnika Anny Magdaleny Bach”, grana dwa razy: melodia w ćwierćnutach i równych ósemkach na tle trzymanych akordów G, C i D.
Oda do radości (temat, opracowanie dla początkujących) Ludwig van Beethoven
Prosta melodia poruszająca się o sekundy, w równych ćwierćnutach, na tle nieruchomych akordów lewej ręki – łatwy wstęp do gry oburącz.
Stara piosenka francuska (opracowanie dla początkujących) Piotr Czajkowski („Album dla młodzieży” op. 39 nr 16)
Smutna „Stara piosenka francuska” Czajkowskiego w metrum 2/4, od przedtaktu ósemkowego: melodia na tle trzymanych akordów a-moll, d-moll i E-dur.
Twinkle, Twinkle, Little Star (opracowanie dla początkujących) Tradycyjna (francuska, XVIII wiek)
Bardzo znana melodia z ruchów o sekundę i małych skoków, w ćwierćnutach i półnutach, na tle jednego trzymanego dźwięku basu w każdym takcie – łatwa pierwsza melodia do czytania dwóch pięciolinii naraz.

Średnio zaawansowany

Menuet B-dur BWV Anh. 118
Menuet w tonacji B-dur, w którym ręce na zmianę grają ósemki (lewa w taktach 1–5 i 17–19, prawa w taktach 6–7 i 11–14), z appoggiaturami w taktach 2 i 4 oraz trylem w takcie 10, zakończonym dwoma dźwiękami; obie części z powtórzeniem, pierwsza z pierwszą i drugą voltą.
Douce Plainte (25 Etudes faciles op. 100 nr 16) Johann Friedrich Franz Burgmüller
Łagodna skarga w tonacji g-moll, Allegro moderato: melodia prawej ręki na długim oddechu nad akordami rozłożonymi lewej ręki w cichych, równych szesnastkach; później prawa ręka przejmuje szesnastki i tercje staccato.
Inquiétude (25 Etudes faciles op. 100 nr 18) Johann Friedrich Franz Burgmüller
Etiuda „Niepokój” w tonacji e-moll, Allegro agitato, 2/4: grupy trzech szesnastek pod łukiem legato po pauzie szesnastkowej w prawej ręce, każda puszczana na pauzie, nad krótkimi akordami staccato lewej ręki na miary.
La Pastorale (25 Etudes faciles op. 100 nr 3) Johann Friedrich Franz Burgmüller
Pieśń pasterska w metrum 6/8 w tonacji G-dur, Andantino: śpiewna melodia prawej ręki w ćwierćnutach z kropką i ósemkach, z przednutkami (takty 3, 5, 7, 19, 21, 26–27), nad cichymi powtarzanymi akordami ósemkowymi lewej ręki.
Innocence (25 Etudes faciles op. 100 nr 5 – część początkowa, opracowanie) Johann Friedrich Franz Burgmüller
Wdzięczna melodia prawej ręki, łącząca szesnastkowe obiegniki z figurami z ćwierćnuty z kropką i ósemki, nad trzymanym trójdźwiękiem lewej ręki w każdym takcie, w metrum 3/4 i umiarkowanym tempie – raczej lekka artykulacja i cieniowanie fraz niż sama technika.
Für Elise (temat, opracowanie dla tej aplikacji) Ludwig van Beethoven
Frazowanie melodii na tle akompaniamentu lewej ręki z akordów rozłożonych, z chromatycznym motywem z dźwiękiem pomocniczym.
Für Elise (motyw początkowy, łatwe opracowanie) Ludwig van Beethoven
Słynny motyw początkowy w spokojnym tempie, nic szybszego niż ósemki, na tle jednego dźwięku basu lewej ręki w każdym takcie.
Menuet F-dur KV 2 Wolfgang Amadeus Mozart
Jeden z najwcześniejszych utworów Mozarta, wdzięczny taniec w metrum 3/4 w tonacji F-dur: skoki po dźwiękach akordu w prawej ręce nad prostą linią basu i triola w takcie 7.
Musette D-dur BWV Anh. 126
Taniec dudziarski w metrum 2/4 nad burdonem: lewa ręka skacze oktawami (na d, potem a i e) i dubluje prawą rękę w taktach 3–4 i 7–8; prawa ręka ma przebiegi szesnastkowe i figury ósemkowe.
Menuet G-dur BWV Anh. 114 Christian Petzold
Dwie niezależne linie w metrum 3/4: melodia prawej ręki z ósemkowych przebiegów o sekundy i skoków przeciw lewej ręce, która prowadzi własną linię, głównie w półnutach z kropką, półnutach i ćwierćnutach; mordenty (takty 3, 5, 11, 13), przednutka w takcie 8 i krótki tryl w takcie 30, a druga część przechodzi do D-dur (cis), zanim wróci do toniki.
Menuet g-moll BWV Anh. 115 Christian Petzold
Molowy odpowiednik menueta G-dur: ta sama dwugłosowa faktura menueta w metrum 3/4; b i es wynikają ze znaków przykluczowych, fis jest dźwiękiem prowadzącym, a e i h z kasownikiem pojawiają się, gdy muzyka przechodzi przez B-dur i F-dur, zanim wróci do toniki; mordenty (takty 13, 22) i krótkie tryle (takty 8, 9, 15, 31).

Zaawansowany

La Candeur (25 Etudes faciles op. 100 nr 1) Johann Friedrich Franz Burgmüller
Etiuda „Szczerość” w tonacji C-dur, Allegro moderato: równa, płynąca linia ósemek w prawej ręce nad trzymanymi akordami (takty 1–8), potem w lewej ręce pod trzymanymi tercjami prawej (takty 9–12); w takcie 13 prawa ręka trzyma nad własnymi ósemkami melodię złożoną z dwóch dźwięków.
Ballade (25 Etudes faciles op. 100 nr 15) Johann Friedrich Franz Burgmüller
Dramatyczna ballada w tonacji c-moll: melodia w lewej ręce pod lekkimi akordami staccato w prawej, potem śpiewna część środkowa w tonacji C-dur i znów dramatyzm początku.
l'Arabesque (25 Etudes faciles op. 100 nr 2) Johann Friedrich Franz Burgmüller
Szybkie szesnastkowe figury obiegnikowe, na które odpowiada lekka ósemkowa końcówka, na przemian z liryczną melodią w ćwierćnutach z kropką, nad równymi akordami rozłożonymi lewej ręki w tonacji a-moll – sprawność palców i czyste wydobycie krótkiej komórki melodycznej w tempie scherzando.
Preludium c-moll op. 28 nr 20 Fryderyk Chopin
Gęste cztero- i pięciodźwiękowe akordy zwarte w obu rękach (do oktawy; trzy nony w prawej ręce grane arpeggio), pełna skala dynamiki od ff do pp z dwoma zapisanymi crescendami i dwuwarstwowa faktura prawej ręki (trzymany akord przeciw ozdobnej figurze obiegnikowej), która wymaga starannego wyważenia głosów i pedalizacji, a nie szybkości palców.
Preludium e-moll op. 28 nr 4 („Largo”) Fryderyk Chopin
Chromatyczne prowadzenie głosów, przedłużone dysonanse, szeroka skala dynamiki i niezależność rytmiczna między wolno poruszającą się linią prawej ręki a pulsującymi akordami lewej.
Preludium h-moll op. 28 nr 6 Fryderyk Chopin
Powolny lament w tonacji h-moll, w którym melodia, jak partia wiolonczeli, leży w lewej ręce pod cichymi powtarzanymi akordami prawej ręki; pozwól linii basu śpiewać, a akordy prawej ręki graj równo i cicho.
Sonatina C-dur op. 36 nr 1 (część I) Muzio Clementi
Żwawa jednogłosowa melodia prawej ręki (przebiegi gamowe, skoki o oktawę, oktawy łamane) nad lekką lewą ręką, głównie w ćwierćnutach, półnutach i całych nutach, z ósemkami akordów rozłożonych w taktach 9, 11, 32 i 34: ekspozycja modulująca do G-dur, krótkie przetworzenie w c-moll (takty 16–23) i repryza w C-dur – raczej płynność czytania i szybkie, równe tempo niż trudność techniczna.
Für Elise WoO 59 Ludwig van Beethoven
Całe rondo tak, jak napisał je Beethoven: temat A na tle basu z akordów rozłożonych, epizod w F-dur z przednutkami i figurami w trzydziestodwójkach, niespokojna część C nad powtarzanym dźwiękiem pedałowym w basie oraz triolowy pasaż arpeggio w górę pod znakiem 8va i chromatycznie w dół.
W grocie Króla Gór Edvard Grieg
Marsz trolli w tonacji h-moll w fortepianowej wersji samego Griega: temat skrada się z basu krótkimi, oderwanymi ósemkami, pianissimo, i powraca raz za razem, wspinając się i narastając (w takcie 18 zaczyna się od nowa, pianissimo); Più vivo (ćwierćnuta = 154) od taktu 50 i sempre stretto od taktu 58 prowadzą go do pełnych akordów w obu rękach.
Poranek Edvard Grieg
Wschód słońca z „Peer Gynta” w fortepianowej wersji samego Griega: pastoralna melodia w metrum 6/8 przechodząca między rękami nad trzymanymi akordami i szerokimi akordami lewej ręki, decymy grane arpeggio, kulminacja forte w pełnych akordach, melodia w lewej ręce pod figuracją prawej, tryle z zakończeniami i cichy powrót nad dźwiękiem pedałowym.
Poranek (łatwiejsze akordy) Edvard Grieg
Wschód słońca z „Peer Gynta” w fortepianowej wersji samego Griega, z każdym akordem w zasięgu jednej ręki: pastoralna melodia w metrum 6/8 nad trzymanymi trójdźwiękami, kulminacja forte, melodia w lewej ręce pod figuracją prawej, tryle z zakończeniami i cichy powrót.
Gymnopédie nr 1 Erik Satie
Szeroko rozpięta lewa ręka, w której niski dźwięk basu przeplata się z akordem wysoko nad nim (skoki do dwóch i pół oktawy), nieoznaczona pedalizacja do wyboru grającego, łuki łączące trzymane przez kreski taktowe oraz delikatne, cierpliwe cieniowanie dynamiki (pp/p/f) w wolnym tempie.
Marsz drewnianych żołnierzyków („Album dla młodzieży” op. 39 nr 5) Piotr Czajkowski
Marsz żołnierzyków w tonacji D-dur, Tempo di Marcia: wyraziste akordy staccato i rytmy punktowane w prawej ręce nad maszerującą lewą ręką, szybko i precyzyjnie, ćwierćnuta = 140, z bębnową figurą powtarzanych dźwięków a w lewej ręce (takty 8, 16 i 40).